اخبار فعالیت های فضایی هند

"بسم الله الرحمن الرحیم"

هند هم به جمع کشورهای دارای فناوری شاتل فضایی پیوست

هند هماکنون جزو کشورهای دارنده فناوری شاتل فضایی است. آژانس فضایی هند، روز ۲۳ مه (دوشنبه سوم خرداد) اولین پروتوتایپ شاتل فضایی روباتیک این کشور را آزمایش کرد. این وسیله که به گفته مقامات آژانس فضایی هند، RLV-TD مخفف یک عبارت به معنای اثباتگر فناوری وسیله پرتاب قابل بازیافت است، بدون سرنشین است و روز دوشنبه ساعت ۷ صبح بهوقت محلی هند (۹ صبح تهران) سوار بر یک راکت HS9 از مرکز فضایی ساتیش داوان هند به ارتفاعات بالا پرتاب شد.

راکت حامل این شاتل، به مدت ۹۰ ثانیه روشن بود و این فضاپیمای ۱/۵ تنی را به ارتفاع اوج ۶۵ کیلومتری رساند (مرز فضا عموماً و طبق تعریف ون کارمن، حدود ۱۰۰ کیلومتری سطح دریاهای آزاد در نظر گرفته میشود).

شاتل RLV-TD پس از رسیدن به ارتفاع اوج در بازگشت به اتمسفر به حداکثر ماخ ۵ (یعنی پنج برابر سرعت صوت) رسید و نهایتاً در خلیج بنگال در فاصله ۴۵۰ کیلومتری از سایت پرتاب، روی آب نشست و مأموریت ۷۷۰ ثانیهای این شاتل با موفقیت به پایان رسید.

مقامات آژانس فضایی هند در یک اطلاعیه روز دوشنبه نوشتند: در این پرواز، فناوریهای مهمی مانند ناوبری، هدایت و کنترل خودکار، سامانه محافظت حرارتی قابل استفاده مجدد و مدیریت مأموریت بازگشت به جو با موفقیت اثبات شد.

شاتل RLV-TD یک گام کلیدی روبهجلو در هدف هند در توسعه سامانههای پرتاب مداری قابل بازیافت است و جدیدترین فضاپیمای روباتیک این کشور است که پرواز میکند.

این شاتل دارای طول بدنه ۶/۵ متر است که کمی از شاتل بدون سرنشین X-37B نیروی هوایی آمریکا (با طول ۸/۸ متر) کوچکتر است. آمریکا شاتل X-37B را از سال ۲۰۱۰ تاکنون ۴ بار به مدار زمین پرتاب کرده و هماکنون یکی از این شاتلها در مدار زمین است. آژانس فضایی اروپا نیز در فوریه سال گذشته شاتل IXV خود را در یک مأموریت کوتاه زیرمداری آزمایش کرد.

تاریخچه شاتلها به شاتل فضایی ناسا برمیگردد که در سالهای ۱۹۸۱ تا ۲۰۱۱ پرواز میکردند. این شاتلهای معروف البته سرنشیندار بودند و فضانوردان را در ۱۳۴ مأموریت به فضا پرتاب کردند که در یکی از آنها شاتل کلمبیا هنگام بازگشت به جو منهدم شد. در یک مأموریت دیگر هم شاتل چلنجر قبل از رسیدن به فضا در ارتفاع بالا منفجر شد.

اتحاد جماهیر شوروی نیز شاتل مشابهی به نام «بوران» را توسعه داده بود و قرار بود یک شاتل سرنشیندار مانند شاتل فضایی ناسا باشد. تنها پرواز این شاتل که یک پرواز آزمایشی بدون سرنشین بود، در سال ۱۹۸۸ انجام شد و پروژه در سال ۱۹۹۳، کمی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی لغو شد.

در بخش خصوصی نیز هماکنون چند شاتل فضایی درحالتوسعه هستند. ویرجین گالکتیک و اکس کور ایروسپیس درحالتوسعه شاتلهای زیرمداری بنام اسپیس شیپ ۲ و لینکس هستند. شرکت سیرا نوادا نیز در حال ساخت یک شاتل مداری بهنام دریم چِیسر ¹ است.

علاوه بر این، شرکت انگلیسی ری اکشن انجینز قصد دارد یک شاتل مداری تکمرحلهای بهنام اسکایلان بسازد که قادر به حمل ۳۰ مسافر به فضا باشد.

هیچکدام از این شاتلهای متعلق به شرکتهای خصوصی تاکنون به فضا نرفتهاند. اسپیس شیپ ۲، چهار آزمایش پروازی در جو زمین انجام داده که در آزمایش اخیر آن در اکتبر ۲۰۱۴ به یک تراژدی منجر شد و شاتل در حال پرواز متلاشی شد و کمکخلبان مایکل آلزبری کشته و خلبان پیتر سیبولد مجروح شد. یک شاتل اسپیس شیپ ۲ جدید بهنام VSS Unity در ماه فوریه امسال توسط ویرجین گالکتیک رونمایی شد.

اکنون باید منتظر بود و دید کدام سازمان یا شرکت بعدی وارد کلوپ صاحبان فناوری شاتل میشود؟ اما سؤالی که باقی است این است که عملکرد فضاپیمای دراگون سرنشین اسپیس اکس چگونه خواهد بود؟ آیا شاتل فضایی به شکل فعلی هزینهی گزافی داشته و فقط جنبه اثبات فناوری دارد؟ کدام مسیر مناسبتر است؟ شاتلهای فضایی یا کپسولهای فضایی؟

منبع:

http://www.space.com...ght-launch.html

http://toranji.ir/هن...ای-فناوری-شاتل/